Będąc ostatnio w Jeleniej Górze wpadłem na genialny pomysł pojechania do Harrachova i obejrzenia w zimowej scenerii wodospadu Mumlavy. Prawda taka, że go nawet w letniej scenerii nie miałem okazji oglądać. Jak pomyślałem tak zrobiłem. Nie ukrywajmy, że to był jednak głupi pomysł tak na pałę tam jechać. Parkingi w mieście płatne, te najbliżej wodospadu 50 koron, a ja przy sobie zero korony, nawet pół halerza. Tak więc zrobiłem dwa kółka po Harrachovie, obejrzałem panoramicznie skocznie mamucią (roooobi wrażenie) i wróciłem do Polski. Ponieważ nie poddaję się tak prosto, to zatrzymałem się w Szklarskiej zobaczyć wodospad Szklarki.
Na parkingu były trzy auta i żadnego inkasenta. Tylko w budce KPN musiałem zostawić 6 zł. Ścieżka do wodospadu prowadzi wzdłuż potoku Szklarki. Mimo, że dojście zajmuje kilka minut, po drodze można już podziwiać lodowe atrakcje. Na pobliskich skałach tworzą się różnej wielkości sople, miejscami tworząc, może zbyt górnolotnie mówiąc, lodospady. W dwóch miejscach zamarzające wysięki wody zajmują część ścieżki spacerowej, na szczęście wysypana jest ona żwirem, który zapobiega wywrotkom. Zawsze można złapać się też barierki. Zanim dojdzie się pod sam wodospad, najpierw po prawej mija się Schronisko PTTK Kochanówka. Swoją historią sięga 1868 r., kiedy to postawiono tu gospodę. Obecny kształt to efekt licznych przebudów. Jeżeli ktoś się zmęczył tymi kilkoma minutami marszu może zawsze tu odpocząć i zregenerować siły. Zaraz za schroniskiem po wejściu po paru schodkach naszym oczom ukazuje się w pełni wodospad Szklarki. A raczej to co w takie zimowe dni można zobaczyć, czyli śnieg i lód. Zero wody. To znaczy zero wody w stanie ciekłym. Ale to właśnie było moim celem obejrzeć zamarznięty wodospad.
#bylefakty
Wodospad Szklarki ulokowany jest 520 m n.p.m. Swoją nazwę wziął od przepływającego tu potoku. Woda spada tu z wysokości 13,3 metra w dół, co czyni go drugim co do wielkości wodospadem w polskich Karkonoszach. U góry wodospad ma 15 metrów szerokości i zwęża się ku dołowi, tworząc charakterystyczny kształt przypominający lejek. Skoncentrowanie wody sprzyja do tworzenia się dość głębokiego kotła eworsyjnego. Na lewym brzegu progu skalnego można zauważyć spore marmity, czyli naturalne zagłębienia w litej skale, które świadczą o erozyjnej działalności wody, oraz o niegdyś innym kształcie kaskady. Wodospad znajduje się także w wąwozie Szklarki co uatrakcyjnia otoczenie. Pierwsze wzmianki o wodospadzie pochodzą już z średniowiecza. Często w dawnych księgach można znaleźć szkice tej naturalnej atrakcji. W XVII w. niejaki Witriolejni Preller wybudował pierwszy szlak do wodospadu. W XIX w. powstała gospoda, dzięki której zwiększył się ruch turystyczny. W XX w. część doliny łącznie z wodospadem zostało włączone jako enklawa do Karkonoskiego Parku Narodowego.
Dla turystów została stworzona niewielka platforma widokowa. Warto dodać w tym miejscu, że trasa od parkingu do platformy jest możliwa do przejechania wózkiem inwalidzkim czy dziecięcym. Po wejściu na platformę można by zacytować klasykiem „Biało dość” (https://www.youtube.com/watch?v=PVbtP2oLII4). Cały wodospad był pod lodem i przysypany jeszcze śniegiem. Większe wrażenie robiło otoczenie, które rzeczywiście też było oblodzone. Liczne sople stworzyły ciekawe struktury i kształty. Dla sprawniejszych, zwłaszcza zimą istnieje możliwość zejścia po kamieniach nad sam potok, aby móc stanąć bliżej wodospadu i lepiej cieszyć się tą zimową scenerią. Mimo braku treków udało mi się bez przygód zejść niżej i sfotografować te lodowe rzeźby. Ponieważ jak już zapłaciłem 6 złotyszy to postanowiłem pójść szlakiem dalej i poczerpać jeszcze energii z gór. Szlak od razu wiedzie po kamiennych stopniach, więc szybko doszedłem do wniosku, że jednak nie mam najlepszego obuwia. Udało mi się tylko dojść na szczyt wodospadu. Tu też było biało, zero wody, wszystko pod grubą warstwą lodu.
#wpogonizaciekawostka
W XIX w. właściciel schroniska uatrakcyjniał pobyt nad wodospadem. Zbudował on bowiem system spiętrzania wody przy progu wodospadu. Gdy turyści uiścili odpowiednią opłatę, odsuwał on kamień, a woda w znaczącej ilości z impetem spadała w dół, często ochlapując gapiów. Po objęciu wodospadu ochroną przyrodniczą zaprzestano tego procederu. Podobny efekt działa do dziś w czeskim skalnym mieście.
No nic moje oczekiwania się sprawdziły i nie zawiodłem się. Mimo, że spędziłem tu jakieś 20 minut to moje oczy i dusza zdążyły nacieszyć się widokami i górskim klimatem. Wodospad Szklarki pewnie piękny jest o każdej porze roku, więc jak tylko będziecie przejazdem to zatrzymajcie się i popędźcie nad wodospad. Nie tylko samochodem można się tu dostać. Przez wodospad wiedzie czarny szlak Okrężny wokół Szklarskiej Poręby i niebieski z Piechowic do schroniska PTTK „Pod Łabskim Szczytem”.
