Jordanki – byle nie na balkonie bocznym!

Miałem okazję sprawić ostatnio mojej żonie niespodziankę i podarować jej bilety na koncert piosenek Zbyszka Wodeckiego. Wśród artystów był jej ukochany Kuba Badach – takie dwa w jednym 😉
Koncerty grają w całej Polsce, więc żeby z tej niespodzianki mieć coś dla siebie postanowiłem zwiedzić jedną z najnowszych sal koncertowych w kraju. Miejsc w Katowickim NOSPRze już nie było, więc decyzja padła na Toruńskie Jordanki.

Gmach Centrum Kulturalno-Kongresowe Jordanki

Centrum Kulturalno-Kongresowe Jordanki w Toruniu zostało oficjalne otwarte pod koniec 2015 roku. Za dość niestandardową formę budynku jak i jego wnętrza odpowiada hiszpański architekt Fernando Menisa. Zanim obiekt powstał, już wygrał prestiżową nagrodę na Festiwalu Architektury Światowej (WAF) w Barcelonie, jako najlepszy kulturalny obiekt przyszłości. Miesięcznik Architektura-Murator uznał gmach Jordanki za jeden z dwudziestu pięciu najlepszych obiektów architektonicznych wybudowanych w Polsce po 1989 r.

Charakterystyczna dla całego gmachu nie jest tylko forma, ale także okładzina pikado, czyli beton wymieszany z fragmentami cegły i kruszywa melafirowego. Właśnie to sprawia, że wchodząc do wnętrza miałem wrażenie jakbym znalazł się w jakiś podziemiach, jaskini, czy jamie. Według architekta, te fragmenty cegły nawiązują do gotyckiego charakteru miasta, ale sam jakoś tego nie poczułem.

Budynek składa się z czterech modułów. Największy z nich to główna sala koncertowa na 880 miejsc. Znajdują się one na 4 poziomach, w celu uzyskania atrakcyjnych punktów obserwacyjnych (przynajmniej tak zachwala zarządca obiektu). Sala koncertowa posiada ruchome sufity, w celu polepszenia akustyki. Tylna ściana jest otwierana na zewnętrzny plac, aby można było organizować imprezy plenerowe. Istnieje też możliwość połączenie tej sali z salą kameralną na 300 osób, w celu organizacji konferencji, czy kongresów. Sama widownia jest mobilna, dzięki czemu można organizować także koncerty stojące. W budynku znajduje się dodatkowo dwupoziomowy parking podziemny, dwie szatnie i część restauracyjna.

#wpogonizaciekawostka

Nazwa Jordanki pochodzi od znajdującego się tu wcześniej kompleksu rekreacyjno-sportowego zbudowanego w latach 50. XX w. Mieściły się tu głównie korty tenisowe i basen. Sam kompleks zwany był Jordankami od nazwiska Henryka Jordana, lekarza, sportowca, społecznika, który zainicjował budowę publicznych parków z placami zabaw i gier. Pierwszy taki park powstał w Krakowie w 1889 roku.

Koncert

Wracając do samego koncertu. Jesteśmy zachwyceni oprawą, scenariuszem i wykonaniami utworów. Dużą wartość koncertu miały odtwarzane na ekranie archiwalne nagrania ze Zbigniewem Wodeckim. Przywitał on uczestników, opowiadał anegdoty i często jego głos towarzyszył wykonawcom. Brzmi ciekawie, ale tylko brzmi, gdyż zobaczyć tych nagrań nie było nam dane.

Jak zacytowałem wcześniej – „uzyskanie atrakcyjnych punktów obserwacyjnych” chyba im nie wyszło. Zdecydowałem się na balkon boczny, żeby siedzieć bliżej sceny, do głowy mi nie przyszło, że we współczesnej sali koncertowej będzie to miejsce z ograniczoną widocznością. Choć lepiej napisać z brakiem widoczności, gdyż ekranu widziałem jakąś 1/5. Sekcji smyczkowej w ogóle, ale to jakoś się zdarza z orkiestrami, w końcu orkiestry się słucha a nie ogląda. Osoby, które siedziały na prawo ode mnie, zorientowały się po czasie, że w ogóle istnieje ekran i jest coś na nim wyświetlane. Wystarczyło napisać na stronie, że miejsca z ograniczoną widocznością, albo obniżyć cenę biletu, cokolwiek, a tak pozostał niesmak. Poniżej dwa zdjęcia, które ukazują co widziałem, a co powinienem widzieć.

Zachęcam do niekupowania miejsc na balkonie bocznym 😉