Dubaj to miasto kontrastów. Opinie o nim są pełne sprzeczności. Niektórzy są zachwyceni współczesną architekturą i bogactwem, inni narzekają na nudną architekturę i bezsensowne bogactwo. Czy to tylko kwestia gustu? Czy rzeczywiście jest to perła bliskiego wschodu? Czy rzeczywiście panuje tu wyzysk? I dlaczego tak wiele osób mówi, że nie warto tam jechać, że nic tam nie ma? Musiałem sam to sprawdzić i odpowiedzieć na szereg pytań.
W mieście kontrastów spędziłem 4 dni, dodatkowo jeden w stolicy Emiaratów w Abu Zabi. Krótko jak na możliwość odpowiedzenia na postawione sobie pytania, krótko jak na możliwość spokojnego odwiedzenia „atrakcji” miasta. Ale wystarczająco długo, aby móc powiedzieć: Warto! Na pewno nie jest to miasto dla każdego. Nie ukrywajmy, często uciekamy z miejskiej dżungli, a nie się do niej pchamy i to dżungli przez duże D. Mnie miasto zachwyciło, może nie do końca swoim wyglądem, czy atrakcjami, ale jego historią, czyli tym co jest najbardziej niesamowite w Dubaju.
#bylehistoria
Wbrew pozorom Dubaj to miasto o bardzo długiej historii. Pierwsi osadnicy zamieszkali te tereny ok. 2500 lat temu. Pierwsze plemiona zajmowały się uprawą palm daktylowych i rybołówstwem. I tak zostało prawie do II poł. XX w. Miasto rozwijało się dzięki połowie pereł, które do czasu ropy przynosiły najwięcej dochodów. W XVIII w. w mieście powstał fort Al Fahidi (dziś Muzeum Dubaju) i mury miejskie, które otaczały miasto z 5 tysiącami mieszkańców. W XIX w. rodzina Al Maktoum, która zresztą do dziś rządzi w mieście, zniosła podatki od nowo przybyłych osadników, co zwiększyło ilość pracowników jak i wielkość handlu. Kryzys nastąpił w 1950 r., kiedy to Japończycy wynaleźli sztuczne perły. Na szczęście dla miasta już w 1966 r. w okolicy odkryto ropę naftową, która na dobre zmieniła bieg historii i oblicze Dubaju. W okresie tym w mieście mieszkało 60 tysięcy osób. W 1971 r. niepodległość ogłosiło 7 emiratów, jednocząc się i tworząc Zjednoczone Emiraty Arabskie. Dzięki dynamicznemu rozwojowi po 50 latach Dubaj zwiększył swoją powierzchnię do 70 km szerokości z liczbą mieszkańców sięgającą 3 mln osób.
Jest to niezwykłe miejsce, jak się powszechnie mówi powstało dzięki ropie. Ropa dała dochody, ale miasto zbudował szejk Rashid bin Saeed Al Maktoumiem, mając przy tym zacny plan wybiegający daleko w przyszłość. Od początku rozpoczęcia wydobycia ropy, wiedział, że ta studnia kiedyś wyschnie i trzeba myślami wybiec daleko w przyszłość. Emir Dubaju zaczął od rozbudowy portów i stworzenia Światowego Centrum Handlu, następnie powstał pierwszy bank, własna linia lotnicza i pierwsze biurowce. Największy boom inwestycyjny przypada na lata 2004-2006. Ponoć co trzeci dźwig na świecie stał w Dubaju. Bardzo ważną gałęzią, która zaczęła się rozwijać na początku XXI w. jest turystyka. Dziś emirat, który wydobywa ostatnie baryłki ropy może spać spokojnie, gdyż największe dochody przynoszą usługi, centrum finansowe i turystyka.
#bylecytat
Szejk Rashid, wiedząc, że handel ropą nie będzie trwał wiecznie, powiedział: „Mój pradziadek jeździł na wielbłądzie, mój ojciec również, ja jeżdżę mercedesem, mój syn Land Roverem, jego syn będzie jeździł Land Roverem, a z kolei jego syn będzie jeździł na wielbłądzie.”
Historia Dubaju przypomina mi trochę moje rodzinne miasto Łódź z XIX w., gdzie głęboko w lesie wyrosło drugie co do wielkości miasto w kraju. Oczywiście w mniejszej skali, ale tak samo w dość krótkim czasie wzrost ludności był imponujący, a rozwój urbanistyczny dość chaotyczny. Może stąd, też moja fascynacja tym miastem jest tak spora.
Tkankę miejską oczywiście tworzą ludzie, a o nich można by rozmawiać godzinami. Po pierwsze najważniejszy fakt, że tylko ok. 20% mieszkańców miasta to Arabowie, nie mówiąc już o rodowitych mieszkańcach Dubaju. Pozostałe 80% to emigranci zarobkowi. Będąc w Dubaju musisz mieć pracę, bez pracy cię deportują. Stąd też bezrobocie jest tutaj minimalne. Najwięcej przyjezdnych pochodzi z Azji (Indie, Pakistan). 100 tysięcy osób stanowią na przykład Brytyjczycy. Jeżdżąc metrem spotykasz dodatkowo całą szerzę turystów z każdego zakątka świata. Stąd trudno poczuć, że jesteśmy w centrum świata arabskiego.
Podsumowując Dubaj wzbudza wiele emocji, często także tych negatywnych, ale znikają one gdzieś w ogromie mojej fascynacji nie miejscem, a zjawiskiem jakim jest Dubaj.
O atrakcjach dotyczących najstarszej części miasta zapraszam do wpisu „Dubaj – byle atrakcje starego miasta”.
